Catawiki en het weigeren van items
Ik ben eerlijk: ik ben geen grote fan van Catawiki. In het verleden heb ik er dingen meegemaakt waardoor mijn vertrouwen in het platform zeer beperkt is. Toch heb ik recent opnieuw geprobeerd enkele objecten aan te bieden.
Elke keer kreeg ik dezelfde standaardreactie:
“Helaas kunnen we dit specifieke object niet opnemen in onze veilingen, omdat onze ervaring leert dat er mogelijk onvoldoende belangstelling van bieders zal zijn.”
Dat klinkt diplomatiek, maar vertaald naar gewone taal betekent het iets anders: Catawiki verwacht geen snelle handel en dus geen snelle inkomsten.
Mijn geweigerde object, de antieke bloedkoraal ketting uit Vondsten deel 24 is echt niet slecht of onverkoopbaar.
Het probleem is dat verkoop mogelijk tijd kost. En tijd is voor een schaalplatform een risico.
Veel verkopers interpreteren een weigering als een impliciet oordeel over hun object.
Dat is begrijpelijk, maar meestal onjuist.
Een weigering zegt zelden iets over kwaliteit of verzamelwaarde. Het zegt vrijwel alles over het verdienmodel van het platform.
Catawiki presenteert zich als een gecureerd veilinghuis, maar opereert economisch als een schaalmachine.
Het primaire doel is niet het selecteren van de beste objecten, maar het maximaliseren van voorspelbare transacties.
Het bedrijf verdient aan commissies op succesvolle verkopen. Objecten die onvoldoende biedactiviteit genereren verlagen de efficiëntie van dat systeem.
Vanuit dat perspectief is weigeren rationeel.
Een object dat specialistische uitleg vereist of een nichepubliek heeft, vormt een risico, zelfs wanneer het intrinsiek waardevol is.
Het probleem is niet de kwaliteit, maar de voorspelbaarheid van de bieddynamiek.
Daarom vallen veel interessante verzamelobjecten structureel buiten de boot.
Platforms als Catawiki optimaliseren voor categorieën met bewezen vraag: design, horloges, bekende merken, populaire kunststromingen.
Objecten die daarbuiten vallen, bijv. etnografische stukken, obscure verzamelobjecten, specialistische kunst, passen minder goed in een systeem dat snelheid en volume beloont.
Traditionele veilinghuizen werken fundamenteel anders.
Zij bouwen reputatie op expertise en curatie.
Ze accepteren objecten omdat ze inhoudelijk interessant zijn.
Massaplatforms accepteren objecten omdat ze statistisch waarschijnlijk verkopen. Dat zijn twee verschillende werelden.
Voor verkopers betekent dit dat een weigering eerder een platform mismatch is dan een waardebeoordeling.
Het object heeft mogelijk wél een markt, maar niet noodzakelijk op dat specifieke platform.
En daar begint het echte probleem.
Waar verkoop je niche-objecten als de grote platforms ze niet willen?
eBay lijkt een logisch alternatief, maar de Nederlandse versie ondersteunt geen volwaardige biedveilingen.
Veel Nederlandse verkopers wijken daarom uit naar eBay Duitsland of het internationale platform.
Dat vergroot het bereik, maar brengt extra complexiteit mee rond regelgeving, verzending en klantenservice.
Bovendien ontbreekt op eBay de curatie die vertrouwen kan versterken bij specialistische objecten.
Andere opties zijn niet vanzelfsprekend beter. Marktplaats trekt vooral koopjesjagers. Vinted richt zich op mode. Vinterior kampt met lage activiteit. Delcampe wordt gedomineerd door postzegel- en ansichtkaartverzamelaars. Etsy is technisch omslachtig en vraagt veel inspanning voor een enkele advertentie.
Gespecialiseerde nicheplatforms bieden soms een beter publiek, maar kampen met schaalproblemen.
Minder verkeer betekent minder concurrentie tussen bieders en dus vaak lagere eindprijzen.
De paradox is dat niche-objecten zowel expertise als bereik nodig hebben, een combinatie die weinig platforms effectief bieden.
Het idee om een eigen verkoopplatform te starten klinkt dan ook verleidelijk. In theorie biedt het volledige controle. In de praktijk blijkt technologie het eenvoudigste onderdeel. Het echte obstakel is liquiditeit: zonder actieve kopersgemeenschap blijft elk platform een lege marktplaats.
Vertrouwen, bereik en reputatie zijn langzaam opgebouwde activa.
Online veilingplatforms zijn geen neutrale marktplaatsen. Het zijn economische systemen met specifieke optimalisaties.
Catawiki optimaliseert voor voorspelbare schaal. eBay optimaliseert voor bereik. Nicheplatforms optimaliseren voor expertise.
Geen enkel systeem is universeel geschikt.
Voor verkopers van specialistische objecten betekent dit dat succes minder afhangt van één platform en meer van strategie.
Begrip van platformlogica, doelgroep en presentatie bepaalt uiteindelijk of een object zijn publiek vindt.
Maar de hamvraag blijft: waar kun je als niche-verkoper terecht zonder dat objecten bij voorbaat worden geweigerd?
Die vraag is breder dan één geweigerde ketting.
Het is een structureel probleem voor iedereen die buiten de mainstream verkoopt en een probleem waarvoor de markt nog geen overtuigend antwoord heeft gevonden.