Ik ga nog even door op de kwestie neurotypisch en neurodivergent.
Ik val dus in het neurodivergente, heb daaropvolgend (en hoogstwaarschijnlijk in combinatie met de Friese mentaliteit) een hekel aan bijv. zweverig gedoe, inhoudsloos geneuzel enz.
Ik ben waarschijnlijk niet de enige die tegen dit “probleem” aanloopt, toch weer een inkijkje in mijn bestaan.
Vooraleerst: de term “neurotypische vragen” bestaat volgens mij niet, zo noem ik het in deze blogs maar om bijv. idiote vragen te benoemen.
Wanneer kom je dit soort vragen tegen? Bijvoorbeeld sollicitatiegesprekken (dát wordt mijn volgende onderwerp)
Ik heb een paar van dit soort gesprekken achter de rug en ik loop altijd weer tegen die “domme” vragen aan..
Één geval was zo’n HR figuur waarvan ik binnen 5 seconden al wist: “dit wordt niks”.
Domme vragen zoals “waar ben je ’t meest trots op”.
Ik dacht even dat ik met een zwakzinnige te maken had en heb ook maar een antwoord op hetzelfde niveau gegeven “mijn kindertekening uit groep 4 basisschool”.
Domme vragen leveren soms domme antwoorden op.
Nog zo’n vraag was “waar zie jij jezelf over 5 jaar”.
“Sja, gezien de behaalde leeftijden in onze familie: dood.”
Een andere vraag was “waarom zouden wij jou moeten aannemen”.
Gezegd dat als hij denkt dat een ander beter is dan mij, dat je dat moet doen.
Vrij simpel, althans voor mij vrij simpel.
Het zijn ongetwijfeld niet de antwoorden die men wil horen, het is echter wél de realiteit….mijn realiteit!
Werkgevers proberen er zo achter te komen wat voor persoon ze voor zich hebben, of je bij het team past en hoe je denkt of handelt.
Voor een neurodivergent zijn deze vragen gewoon inhoudsloze rommel, dit omdat het vage, te brede vragen zonder grenzen zijn waar men het liefst ook nog een sociaal wenselijk antwoord op verwacht.
Dergelijke vragen zijn niet gericht op vaardigheden of kennis en het is meer een spelletje dan een fatsoenlijk gesprek.
En laat dáár nou mijn probleem zitten
Als we gaan kijken naar de 3 bovenstaande vragen, wat menen de werkgevers te kunnen ontdekken?
Waar ben je ’t meest trots op
– wat jij belangrijk vindt en waar je energie uit haalt
– definitie van succes (prestaties/samenwerking/persoonlijke groei)
– of je concrete voorbeelden kunt geven van inzet/resultaat
Wat iik belangrijk vind en waar ik energie uit haal, dat is een lastige vraag. Types zoals ondergetekende zijn vaak niet trots op de prestaties en geneigd te kijken naar wat beter kan. Mooi voorbeeld: uit 20 jaar lijstenmakerij heb ik slechts 1 of 2, welliicht 3 lijsten gemaakt waarvan ík denk “ja, dit komt heel dicht in de buurt van hoe het moet”…perfect was ’t eigelijk nooit. Op alles wat ik gemaakt heb ben ik dus ook niet trots.
Dan de definitie van succes als in prestaties/samenwerking en persoonlijke groei. Ook hier kan ik weinig mee.
Als we kijken naar prestaties, wederom een voorbeeld uit de praktijk. In mijn tijd als rijinstructeur had ik ooit een nieuwe leerling, eerste les. Op een groot parkeerterrein oefenen met schakelen/sturen en aldaar zag ik een andere instructeur/leerling ontiegelijk lang lopen te klooien met achteruit inparkeren.
Op een gegeven moment mijn leerling maar naar de andere leswagen gedirigeerd, de instructrice gewenkt, uitgestapt en gevraagd waar ze in godsnaam mee bezig is.
De leerling was kl*te, snapte er niks van…een hoop kritiek. Ik heb aangeboden dat we even van auto wisselen, ik in haar auto, zij bij mij.
De jongeman uitleg op papier gegeven, even 1 testronde gedaan (elk “herkenningspunt” is bij een andere auto iets anders), het herkenningspunt van insturen aangepast op auto en we hebben 3 x ingeparkeerd en het was probleemloos.
Dan kan je wel zeggen dat ik bijv. trots ben op die prestatie, dat mijn manier van denken echt iets toevoegde enz. enz.
Nee, ik dacht alleen maar “prutswerk van instructeur, als je al niet eens fatsoenlijk kan leren inparkeren dan heb je niks op de weg te zoeken”.
(het komt er bij mij zelfs op neer dat ik het prutswerk van anderen altijd moet oplossen, nou dáár moet je trots op zijn…)
Waar zie je jezelf of 5 jaar?
– of je ambities hebt
– of jouw doelen aansluiten bij de organisatie
– hoe stabiel je bent, of je niet vlot opstapt
– hoe bewust je bent van eigen loopbaanontwikkeling.
Of ik ambities heb, ja en nee…ik hoef niet de baas uit te hangen. Wenselijker is een plek waar ik me thuis voel!
Of mijn doelen aansluiten bij de organisatie, dat is ook weer zoiets. Wat voor doelen heeft een organisatie, een breed begrip waar ik niks mee kan
Hoe stabiel ik ben? Wel, als alles normaal verloopt dan ben ik de laatste die opstapt
Hoe bewust je bent van eigen loopbaanontwikkeling…sja, ook weer zoiets. Het leven kan snel omslaan. Dáár ben ik mij van bewust.
Reden? Ik zou de zaak van opa en vader doorzetten, totdat de toko in brand vloog. Dan sta je met lege handen. Op een gegeven moment word je rijinstructeur tot je een motorongeluk krijgt en je weer iets anders moet doen. Daar sta je dan met je geplande loopbaanontwikkeling. Het zegt dus allemaal niets…althans mij niet.
Waarom zouden we juist jou moeten aannemen
Ja, een rotvraag en zeker voor types als mij.
Wat wil de werkgever blijkbaar uit die opmerking opmaken?
Dat je laat zien wat je toevoegt en dat je begrijpt wat ze nodig hebben.
Volgens mij staat alles wel in het CV, waar je over twijfelt kun je mij gewoon vragen en dat ik begrijp wat ze nodig hebben…sja, ik ben niet helemaal achterlijk.
Kortom: wil je wat weten, vraag het gewoon en ouwehoer er niet om heen met domme vragen.
Vandaar ook mijn antwoord “als je denkt dat een ander beter is, dan moet je dat doen.”
Kort maar krachtig…de werkgever heeft de cv’s (als ’t goed is) gelezen en als jij denkt dat een ander beter past: doen!
Dergelijke standaardvragen spelen helaas in op vaardigheden waar de neurodivergenten nou niet bepaald in uitblinken en ook geen tot weinig waarde aan hechten. Daarom zijn het voor mij compleet nutteloze vragen waar ik niets mee kan.
Dergelijke vragen zijn, zoals eerder benoemd, een spelletje, een sociaal toneelstukje.
Men verwacht dat je strategisch antwoordt, bescheiden maar wel zelfverzekerd bent en enthousiast (maar ook weer niet té).
Dat gaat dus niet werken bij mensen zoals ondergetekende.
Op een gegeven punt kom je ook op iets van zelfreflectie, zwakke en sterke punten en dus ook een stukje zelfpromotie..
En ik weet al mijn hele leven dat daar mijn grote probleem zit…
Mijn zwakke en sterke punten ken ik inmiddels wel, het stukje zelfpromotie is een ander verhaal.
Voor mij is mezelf ophemelen/zelfpromotie enz. een kansloos iets.
Resteert nog de hamvraag: vallen dit soort vragen bijv. in de categorie pseudowetenschap? Hoeveel waarde moet je er aan hechten?
Het is geen wetenschap, ook geen pseudowetenschap…het is enkel een “praktisch hulpmiddel” voor werkgevers om een indruk te krijgen van jou als persoon.
Alle antwoorden worden subjectief geinterpreteerd, iedereen geeft er z’n eigen draai aan. (dan denk ik: dan hoef je die vragen ook niet te stellen).
Het is gewoon een gespreksinstrument en geen meet instrument waardoor je het kan zien als een maniet om o.a. motivatie en zelfkennis te peilen.
Kortom: sla die vragen maar gewoon over en bespreek de zaken die belangrijker zijn 🙂
