En dan lees je in het nieuws: Jan Lenferink overleden
Weer zo’n referentiepunt waaruit blijkt dat de tijd niet stilstaat.
Ja, RUR…de goede oude tijd, leuke programma’s zoals ze niet meer gemaakt worden.
Sterker nog: RUR is een term die we nog steeds gebruiken, stel dat er weer kennissen over de vloer komen: RUR (Red Uw Reet) oftewel: je weet waar o.a. de koffie staat, help jezelf 😀
Qua programma’s, sja tegenwoordig moet je ’t doen met wat domme “influencers”, nutteloos voetbalgeouwehoer, dat Meilandjes gezeik en al wat niet meer van het kaliber SBS6 waarvan het niveau zwaar onder het nulpunt ligt.
Afijn, RUR was leuk…en dan ga je eens nadenken over vroeger.
We hadden Henk Spaan/Harry Vermeegen met o.a. Verona, we hadden Tommy Cooper, Benny Hill, Harrie Jekkers, ‘Allo ‘Allo, Little Britain, Sjef van Oekel etc etc.
Legendarische figuren, mooie tijden!
Maar als we even terug gaan in de tijd dan is er nog iemand die sommigen van ons wellicht kennen, een beetje in de stijl van Tommy Cooper
Zoals Cooper zijn goocheltrucs bewust liet mislukken, zo liet Les Dawson zijn pianospel de mist in gaan. Uiteraard vergezeld van wat Britse humor.
De grote kunst was om muziek wél herkenbaar te houden maar nét verkeerd genoeg zonder het compleet kapot te maken.
En ja, als je dat kan dan ben je gewoon goed!
Hij zei dan ook herhaaldelijk “I play all the right notes, but not necessarily in the right order”
De legende aan het werk 😀